It’s a mystery to me

 

André Kertész

πάλι δεν είχε ύπνο. όχι, δεν ήταν απ’τις φορές που στριφογυρνάς, που ψαχνεις, που είσαι αγχωμένος που σκέφτεσαι. απόψε δεν σκέφτεται τίποτα. δεν υπάρχει τίποτα γιατί δεν υπάρχει ανάμεσα πια. κι αν πήγε εκεί, σκεφτόταν, τι νόημα έχει. περισσότερη σημασία είχε πως έφτασε κάπου. πώς, όπως. έφτασε. κι αυτό την έκανε στα σίγουρα πιο δυνατή.

έβαλε τη ρόμπα της και βγήκε στο μπαλκόνι. την απόλυτη ησυχία που συντηρούσε το κενό μέσα της έκανε να διαλύσει στις 2 τα ξημερώματα ο ήχος μιας γεννήτριας που ερχόταν από το κτίριο απέναντι. ένιωσε ξαφνικά κάτι να την καλεί, ένιωσε πάλι πως τότε, σαν να άνηκε κάπου. γιατί όχι, στο απέναντι κτίριο. χωρίς να το σκεφτεί κατέβηκε τις σκάλες κι έφτασε κοντά της. πέρασαν την υπόλοιπη νύχτα αγκαλιά.

stoneiro

Σήμερα το πρωί, μετά από πολύ καιρό, πριν σηκωθεί απ’το κρεββάτι θυμόταν τ’ονειρό της. Ήταν βλέπεις από εκείνα τα πολύ ζωντανά που χρειάζεσαι λίγα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσεις που βρίσκεσαι, που βρίσκεσαι καλώς ή κακώς. Κακώς δηλαδή στην συγκεκριμένη περίπτωση γιατί λίγο έλειψε και θα παραθέριζε σ’ένα νησί που αν θυμόταν σωστά θα λεγόταν ύδρα κι εκείνη θα ‘κανε βουτιές απ’το λιμάνι. μετά θ’ανέβαινε ξανά απ΄την σιδερένια σκάλα και πάλι το ίδιο, ξανά και ξανά. Θα έπαιρνε φόρα και ξαφνικά το πράσινο τριγωνάκι θα βυθιζόταν στο νερό. όταν ανέβαινε  στην επιφάνεια τα μάτια της δεν θ’άνοιγαν αμέσως, ήξερε βλέπεις πως ήταν κι αυτό μέρος του ονείρου που θα μπορούσε με μια ανόητη κίνηση των βλεφάρων να χαθεί. 

Mόνο τα χέρια άνοιγε διάπλατα όταν βρισκόταν να επιπλέει ανάσκελα, κάμποσο ξέγνοιαστη θα ‘λεγες αν την παρατηρούσες από ψηλά να γλύφει τ’αλατισμένα της χείλη. 

Eκεί μέσα (της) θα περνούσαν οι πιο ήσυχες ώρες,  έτσι και τα μουλιασμένα δάχτυλα, σκεφτόταν κάπου μέσα στ’ όνειρο, πως αλλιώς το μαξιλάρι θα ήταν υγρό το πρωί;

Στ’όνειρο ήταν, στ’όνειρο! 

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!